Het lijkt ongelooflijk, en je moet twee keer kijken of het er echt staat, maar Spyker heeft vorig jaar winst gemaakt. Onder de streep resteert over 2011 een winst van 16 miljoen euro.
Dat is te danken aan Saab - nog gekker - want de winst komt voort uit een meevaller rond het faillissement van het Zweedse automerk. Victor Muller heeft in Zweedse media laten weten dat het afboeken van de verplichtingen aan General Motors een bate heeft opgeleverd.
Het gaat daarbij om de preferente aandelen ter waarde van 326 miljoen dollar die GM aan Spyker gaf als onderdeel van de overnamedeal voor Saab begin 2010. Hoewel Muller aanvankelijk beweerde dat het 'keikard kapitaal' was, werd hij door de beursautoriteiten op de vingers getikt omdat het eenvoudigweg niets anders was dan een uitgestelde betaling, ofwel een verplichting. Zodoende moest het bedrag als schuld in de balans worden opgenomen.
Eind 2010 stond hiervan nog 171 miljoen euro in de boeken. Als gevolg van Saabs faillissement kwam de verplichting te vervallen en kon het bedrag afgeboekt worden. Hoe de rekensom precies in elkaar zit, zullen we in het jaarverslag moeten lezen.
Spyker's sportwagendivisie zelf maakte een operationeel verlies van 13,7 miljoen euro. Zoveel kost dus een stilstaande autofabriek voor een kleinschalige nichemarkt in één jaar.
Optimistisch
Vooruitkijkend naar 2012 valt op dat Muller weer als vanouds optimistisch is. Hij schetst vergezichten die weinig realistisch lijken, als je beseft dat de sportwagenfabriek al ruim twee jaar een slapend bestaan leidt. Muller denkt dit jaar 30 tot 40 Spyker C8 Ailerons te kunnen bouwen. Die zijn volgens het jaarbericht allemaal al verkocht. Er is vraag naar méér, stelt Muller, zonder concrete aantallen te noemen.
Muller legt de beperkende factor bij zijn toeleverende carrosseriebouwer CPP Envisage, maar de echte beperkende factor is dat er al ruim twee jaar geen draaiende productie is geweest. Opnieuw opstarten vergt veel tijd. Dat heeft Muller zelf uitgelegd nadat in 2007 de productie ook al eens was stilgevallen. Toeleveranciers vullen hun eigen productiecapaciteit met ander werk, zodat bij een herstart een afnemer zijn plek opnieuw moet bevechten.
Bovendien sleept het allemaal al zo lang, dat bepaalde onderdelen wellicht niet eens meer verkrijgbaar zijn. Bijvoorbeeld de motor - niet onbelangrijk in een auto. Audi heeft allang afscheid genomen van het 4.2 V8 motorblok zoals Spyker dat gebruikt. En Audi's nieuwste 4.0 V8 bi-turboblok krijgt Spyker niet. Een tijd geleden heeft Spyker op proef met V8's van General Motors geknutseld, maar het is onduidelijk of die in de Spykers terecht gaan komen.
Afgestoft
Hoewel de productie van de Aileron nog moet beginnen, heeft Muller de aloude D8 Peking-to-Paris suv ook weer afgestoft. Na 6 jaar ontwikkelingstijd (hij werd begin 2006 geïntroduceerd op de Autosalon van Genève)en nog eens 25 miljoen euro aan investering moet hij er kunnen staan, zei Muller er onlangs over.
Muller ziet nog steeds markt voor zo'n mastodont. Hij niet alleen. In de Bentley suv concept die op de Autosalon van Geneve werd getoond en de kersverse Lamborghini Urus die vorige week op de autoshow in Beijing stond, ziet Muller de bevestiging van zijn eigen gelijk. Als die merken ruimte zien voor hun premium-suv's, dan is er ook plaats voor de Spyker D8, zo redeneert Muller. Maar eerst nog 25 miljoen euro zien te vinden. Sta er niet vreemd van te kijken als Muller ook hier een financiële verrassing heeft. Op de recente aandeelhoudersvergadering zinspeelde hij erop dat dit niet 25 miljoen cash hoeft te zijn, maar bijvoorbeeld ook licentiedeals met een bepaalde tegenwaarde kunnen zijn.
dinsdag 1 mei 2012
maandag 16 april 2012
Moddergooien: wie heeft schuld aan ondergang Saab
"Bewindvoerder Guy Lofalk moet aansprakelijk worden gesteld voor de schade die hij Swedish Automobile heeft berokkend." "Nee, Victor Muller wist allang dat General Motors niet akkoord zou gaan met de Chinese ondernemingen Youngman en Pang Da als de nieuwe eigenaars van Saab."
Het was vanochtend een knap staaltje moddergooien in de rechtbank van het Zweedse Vänersborg. Daar moest Victor Muller –en met hem voormalig financieel directeur van Swedish Automobile Rob Schuyt, Saab’s hoofd techniek Mats Fägerhag en advocaat Guy Lofalk als bewindvoerder van Saab toen de onderneming in vrijwillige reorganisatie zat – opdraven om verantwoording af te leggen over het gevoerde reorganisatiebeleid en de failliete boedel van Saab. Het Zweedse automerk heeft een bedrijfsschuld van ongeveer 1,4 miljard euro en dat is volgens experts de grootste in de geschiedenis van Zweden.
Volgens Muller moet een claim aan het aan adres van Lofalk als bezitting aan de boedel van Saab worden toegevoegd. Hij vindt de vergoeding die Lofalk krijgt voor zijn periode als bewindvoerder, die Swedish Automobile (SWAN) moet betalen, onredelijk en stelt dat SWAN schade heeft geleden door de acties van Lofalk.
Lofalk op zijn beurt beweert, dat Muller wel degelijk op de hoogte was van het feit dat General Motors (GM) als voormalig eigenaar niet kon leven met de gedachte dat Chinese bedrijven Youngman en Pang Da Saab zouden overnemen. Muller verstrekte volgens hem verkeerde informatie en Youngman betaalde als overgebleven investeerder consequent te weinig en te laat. Als de rechter Lofalk in het gelijk stelt en vindt dat Muller de wet heeft overtreden, dan hangt de Nederlandse ondernemer/investeerder mogelijk een flinke straf boven het hoofd.
Ongenoegen
Muller heeft zijn ongenoegen over het opereren van Lofalk nooit onder stoelen of banken gestoken. Al eerder deed het Spyker-Saab Blog daarvan verslag (Lees ook: Muller en Lofalk op ramkoers). Wat Muller Lofalk kwalijk neemt, is dat hij werkte aan een deal waarin de Chinezen Saab volledig zouden overnemen (in plaats van een constructie waarin SWAN, Youngman en Pang Da elk een deelbelang zouden hebben).
Muller beweert altijd al gewaarschuwd te hebben dat GM nooit met een volledige overname akkoord zou gaan. Er lag een deal waarin Youngman en Pang Da respectievelijk 24 en 29,9 procent in Saab zouden nemen en SWAN de rest. Volgens Muller voldeed die deal aan de afspraken en had GM akkoord zullen gaan. Maar feit is, dat er niets van terecht is gekomen. GM liet destijds op zijn beurt nooit een serieus voorstel te hebben ontvangen.
Slechtst denkbare scenario volgens Muller
Op dit blog is al eerder uiteengezet dat een volledige overname van Saab het slechtst denkbare scenario voor Muller was. Swan zou dan zijn als holdingmaatschappij zijn grootste en belangrijkste bezit kwijt zijn en achterblijven met de verliesgevende sportwagendivisie Spyker (wat toen nog op de nominatie stond om verkocht te worden). SWAN zou dan niets meer zijn dan een lege huls en Muller zag zijn investering in SWAN/Saab in rook opgaan (uiteindelijk is dat laatste met het faillisement van Saab toch gebeurd).
Straatvechtersmentaliteit
Muller is strijdvaardig en legt ook een schadeclaim neer bij advocaat Lars-Henrik Andersson. Na het vertrek van Lofalk als bewindvoerder zou hij de zaak overnemen, maar Andersson trok zich uiteindelijk terug. Ook onderzoekt Muller of er meer claims voor contractbreuk en/of onrechtmatig handelen kunnen worden neergelegd. Het heeft er veel van weg dat Muller vecht om lijfsbehoud en gezichtsverlies. Het typeert hem: Muller geeft nooit op en laat een straatvechtersmentaliteit zien als hij -in zijn ogen- ongelijk krijgt.
Ondertussen strijd hij ook nog om het voortbestaan van Spyker, dat niet is verkocht en nog het enige is wat Muller overheeft.
Hopelijk leidt deze rechtszaak tot een antwoord op de vraag die altijd boven het faillissement van Saab is blijven hangen: waarom werd er een overnamedeal gewerkt met een Chinese partij als GM in the end met geen enkele Chinese partij akkoord zou gaan? Was dat tegen beter weten in, of niet?
Het was vanochtend een knap staaltje moddergooien in de rechtbank van het Zweedse Vänersborg. Daar moest Victor Muller –en met hem voormalig financieel directeur van Swedish Automobile Rob Schuyt, Saab’s hoofd techniek Mats Fägerhag en advocaat Guy Lofalk als bewindvoerder van Saab toen de onderneming in vrijwillige reorganisatie zat – opdraven om verantwoording af te leggen over het gevoerde reorganisatiebeleid en de failliete boedel van Saab. Het Zweedse automerk heeft een bedrijfsschuld van ongeveer 1,4 miljard euro en dat is volgens experts de grootste in de geschiedenis van Zweden.
Volgens Muller moet een claim aan het aan adres van Lofalk als bezitting aan de boedel van Saab worden toegevoegd. Hij vindt de vergoeding die Lofalk krijgt voor zijn periode als bewindvoerder, die Swedish Automobile (SWAN) moet betalen, onredelijk en stelt dat SWAN schade heeft geleden door de acties van Lofalk.
Lofalk op zijn beurt beweert, dat Muller wel degelijk op de hoogte was van het feit dat General Motors (GM) als voormalig eigenaar niet kon leven met de gedachte dat Chinese bedrijven Youngman en Pang Da Saab zouden overnemen. Muller verstrekte volgens hem verkeerde informatie en Youngman betaalde als overgebleven investeerder consequent te weinig en te laat. Als de rechter Lofalk in het gelijk stelt en vindt dat Muller de wet heeft overtreden, dan hangt de Nederlandse ondernemer/investeerder mogelijk een flinke straf boven het hoofd.
Ongenoegen
Muller heeft zijn ongenoegen over het opereren van Lofalk nooit onder stoelen of banken gestoken. Al eerder deed het Spyker-Saab Blog daarvan verslag (Lees ook: Muller en Lofalk op ramkoers). Wat Muller Lofalk kwalijk neemt, is dat hij werkte aan een deal waarin de Chinezen Saab volledig zouden overnemen (in plaats van een constructie waarin SWAN, Youngman en Pang Da elk een deelbelang zouden hebben).
Muller beweert altijd al gewaarschuwd te hebben dat GM nooit met een volledige overname akkoord zou gaan. Er lag een deal waarin Youngman en Pang Da respectievelijk 24 en 29,9 procent in Saab zouden nemen en SWAN de rest. Volgens Muller voldeed die deal aan de afspraken en had GM akkoord zullen gaan. Maar feit is, dat er niets van terecht is gekomen. GM liet destijds op zijn beurt nooit een serieus voorstel te hebben ontvangen.
Slechtst denkbare scenario volgens Muller
Op dit blog is al eerder uiteengezet dat een volledige overname van Saab het slechtst denkbare scenario voor Muller was. Swan zou dan zijn als holdingmaatschappij zijn grootste en belangrijkste bezit kwijt zijn en achterblijven met de verliesgevende sportwagendivisie Spyker (wat toen nog op de nominatie stond om verkocht te worden). SWAN zou dan niets meer zijn dan een lege huls en Muller zag zijn investering in SWAN/Saab in rook opgaan (uiteindelijk is dat laatste met het faillisement van Saab toch gebeurd).
Straatvechtersmentaliteit
Muller is strijdvaardig en legt ook een schadeclaim neer bij advocaat Lars-Henrik Andersson. Na het vertrek van Lofalk als bewindvoerder zou hij de zaak overnemen, maar Andersson trok zich uiteindelijk terug. Ook onderzoekt Muller of er meer claims voor contractbreuk en/of onrechtmatig handelen kunnen worden neergelegd. Het heeft er veel van weg dat Muller vecht om lijfsbehoud en gezichtsverlies. Het typeert hem: Muller geeft nooit op en laat een straatvechtersmentaliteit zien als hij -in zijn ogen- ongelijk krijgt.
Ondertussen strijd hij ook nog om het voortbestaan van Spyker, dat niet is verkocht en nog het enige is wat Muller overheeft.
Hopelijk leidt deze rechtszaak tot een antwoord op de vraag die altijd boven het faillissement van Saab is blijven hangen: waarom werd er een overnamedeal gewerkt met een Chinese partij als GM in the end met geen enkele Chinese partij akkoord zou gaan? Was dat tegen beter weten in, of niet?
dinsdag 6 maart 2012
Spyker leeft nog en wordt weer Spyker
Spyker staat niet met een stand op de Autosalon van Genève –topman Victor Muller zal er ongetwijfeld wel rondlopen- maar dat weerhoudt de Nederlandse autobouwer er niet van om traditiegetrouw met een persbericht te komen. Want zolang Spyker bestaat zorgt Muller er voor dat hij tijdens de belangrijke autobeurs wat te melden heeft.
Maandagavond kwam Swedish Automobile (Swan, de moedermaatschappij van Spyker en eerder ook van Saab) met een update over zijn financiële positie en zijn voortbestaan in het algemeen.
Het is nu ruim twee maanden na het faillissement van Saab en Swan-topman Victor Muller staat er alleen voor. In januari stapten alle commissarissen en de twee bestuursleden op, omdat ze van mening verschilden met Muller over de toekomst van Swan en Spyker. Wat is Muller van plan?
Overhouden
Spyker wordt niet verkocht. Anderhalf jaar geleden waren er plannen om de sportwagentak van Swan te verkopen om volledig op Saab te kunnen focussen. Eerst was CPP, de Britse automaker die de nieuwe Spyker C8 Aileron zou gaan bouwen, de koper. Maar later leek North Street Capital van de even onbekende als onvindbare investeerder Alex Mascioli er met de buit vandoor te gaan. Maar de verkoop bleek weinig concreet.
Spyker blijft nu in handen van Swan. Dat is logisch wil Muller nog iets overhouden. Zou Spyker worden verkocht dan is holdingmaatschappij Swan niets meer dan een lege huls (omdat Saab ook al weg is).
En de productie keert terug naar Zeewolde. Najaar 2009 verhuisde Spyker zijn productie juist van Zeewolde naar CPP in het Britse Coventry om kosten te besparen (efficiënter produceren, veel onderdelen van een Spyker komen uit het Verenigd Koninkrijk).
Maar CPP verkeert zelf in financiële problemen. Wrang detail in dit opzicht: de Spyker Aileron is bij CPP nooit in serieproductie gegaan, wat wel de bedoeling was. CPP heeft daarvoor geïnvesteerd in gereedschappen en mallen. Maar door financiële problemen bij Saab/Swan zijn er van de Aileron tot nu toe maar een handvol exemplaren gebouwd.
Naast de C8 Aileron staat ook de super SUV D8 Peking-to-Paris nog steeds op het programma. Spyker zoekt nog steeds financiering om dit model in productie te nemen dat al zes jaar geleden op de Autosalon van Genève werd geïntroduceerd.
Omdopen
Swan wil zich weer omdopen in Spyker. Ook dat is logisch want na het faillissement van Saab is er niets ‘Swedish’ meer aan de onderneming. En Muller heeft een nieuwe president en –vooralsnog- enig lid van de raad van commissarissen op het oog: Martin E. Button. De Amerikaan met een im- en exportbedrijf is een oude bekende en werkte in 2006 voor Spyker als verantwoordelijke voor de Noord-Amerikaanse activiteiten.
Verder geeft Swan aan dat het stappen heeft genomen om de onderneming weer financieel gezond te maken. Er is een principeakkoord met de kredietverstrekkers over uitstaande leningen, die het bedrijf deels aanging voor de aankoop van Saab in 2010. Deze leningen worden omgezet in aandelen tegen een prijs van 0,50 euro per aandeel.
Daarmee zou het aandelenkapitaal van Swan groeien van 75 miljoen tot 500 miljoen. Aandeelhouders krijgen hiermee een enorme verwatering van hun belang voor hun kiezen, maar daar zijn ze de laatste jaren wel aan gewend geraakt. Een beproefd financieringsmiddel van Muller is het laten draaien van de aandelenpers.
Met het omzetten van de converteerbare leningen komt Muller’s belang in Swan boven de 30 procent uit waarbij het verplicht is een bod te doen op alle uitstaande aandelen. Zover wil hij het niet laten komen en Muller neemt dan ook maatregelen om zijn belang onder de 30 procent te houden.
Op 17 april beslissen Swan’s aandeelhouders over de naamsverandering, herfinanciering en nieuwe commissaris op een buitengewone aandeelhoudersvergadering. Op 27 april publiceert Swan, tegen die tijd mogelijk Spyker, zijn jaarverslag.
Terug bij af
Victor Muller is terug bij af. Bij Spyker zijn de problemen vergelijkbaar met Saab. Er zijn twee jaar lang nauwelijks auto’s gemaakt en Muller moet de productie weer op zien te starten. Spyker heeft twee jaar stilgelegen en Muller moet potentiële nieuwe bestuursleden, dealers en klanten weer overtuigen en geld vinden om nieuwe modellen te ontwikkelen. Maar dat kan hij als de beste.
Maandagavond kwam Swedish Automobile (Swan, de moedermaatschappij van Spyker en eerder ook van Saab) met een update over zijn financiële positie en zijn voortbestaan in het algemeen.
Het is nu ruim twee maanden na het faillissement van Saab en Swan-topman Victor Muller staat er alleen voor. In januari stapten alle commissarissen en de twee bestuursleden op, omdat ze van mening verschilden met Muller over de toekomst van Swan en Spyker. Wat is Muller van plan?
Overhouden
Spyker wordt niet verkocht. Anderhalf jaar geleden waren er plannen om de sportwagentak van Swan te verkopen om volledig op Saab te kunnen focussen. Eerst was CPP, de Britse automaker die de nieuwe Spyker C8 Aileron zou gaan bouwen, de koper. Maar later leek North Street Capital van de even onbekende als onvindbare investeerder Alex Mascioli er met de buit vandoor te gaan. Maar de verkoop bleek weinig concreet.
Spyker blijft nu in handen van Swan. Dat is logisch wil Muller nog iets overhouden. Zou Spyker worden verkocht dan is holdingmaatschappij Swan niets meer dan een lege huls (omdat Saab ook al weg is).
En de productie keert terug naar Zeewolde. Najaar 2009 verhuisde Spyker zijn productie juist van Zeewolde naar CPP in het Britse Coventry om kosten te besparen (efficiënter produceren, veel onderdelen van een Spyker komen uit het Verenigd Koninkrijk).
Maar CPP verkeert zelf in financiële problemen. Wrang detail in dit opzicht: de Spyker Aileron is bij CPP nooit in serieproductie gegaan, wat wel de bedoeling was. CPP heeft daarvoor geïnvesteerd in gereedschappen en mallen. Maar door financiële problemen bij Saab/Swan zijn er van de Aileron tot nu toe maar een handvol exemplaren gebouwd.
Naast de C8 Aileron staat ook de super SUV D8 Peking-to-Paris nog steeds op het programma. Spyker zoekt nog steeds financiering om dit model in productie te nemen dat al zes jaar geleden op de Autosalon van Genève werd geïntroduceerd.
Omdopen
Swan wil zich weer omdopen in Spyker. Ook dat is logisch want na het faillissement van Saab is er niets ‘Swedish’ meer aan de onderneming. En Muller heeft een nieuwe president en –vooralsnog- enig lid van de raad van commissarissen op het oog: Martin E. Button. De Amerikaan met een im- en exportbedrijf is een oude bekende en werkte in 2006 voor Spyker als verantwoordelijke voor de Noord-Amerikaanse activiteiten.
Verder geeft Swan aan dat het stappen heeft genomen om de onderneming weer financieel gezond te maken. Er is een principeakkoord met de kredietverstrekkers over uitstaande leningen, die het bedrijf deels aanging voor de aankoop van Saab in 2010. Deze leningen worden omgezet in aandelen tegen een prijs van 0,50 euro per aandeel.
Daarmee zou het aandelenkapitaal van Swan groeien van 75 miljoen tot 500 miljoen. Aandeelhouders krijgen hiermee een enorme verwatering van hun belang voor hun kiezen, maar daar zijn ze de laatste jaren wel aan gewend geraakt. Een beproefd financieringsmiddel van Muller is het laten draaien van de aandelenpers.
Met het omzetten van de converteerbare leningen komt Muller’s belang in Swan boven de 30 procent uit waarbij het verplicht is een bod te doen op alle uitstaande aandelen. Zover wil hij het niet laten komen en Muller neemt dan ook maatregelen om zijn belang onder de 30 procent te houden.
Op 17 april beslissen Swan’s aandeelhouders over de naamsverandering, herfinanciering en nieuwe commissaris op een buitengewone aandeelhoudersvergadering. Op 27 april publiceert Swan, tegen die tijd mogelijk Spyker, zijn jaarverslag.
Terug bij af
Victor Muller is terug bij af. Bij Spyker zijn de problemen vergelijkbaar met Saab. Er zijn twee jaar lang nauwelijks auto’s gemaakt en Muller moet de productie weer op zien te starten. Spyker heeft twee jaar stilgelegen en Muller moet potentiële nieuwe bestuursleden, dealers en klanten weer overtuigen en geld vinden om nieuwe modellen te ontwikkelen. Maar dat kan hij als de beste.
donderdag 19 januari 2012
Muller neemt toekomst Spyker zelf ter hand
Het is bekend dat Victor Muller nooit opgeeft. Nu zijn rol bij Saab is uitgespeeld, wijdt hij zich weer aan Spyker. De voorgenomen verkoop aan North Street Capital (NSC) is afgeketst omdat deze investeringsmaatschappij zich heeft teruggetrokken. Volgens Muller wordt nu met een andere Amerikaanse partij uit Californië gesproken.
Maar misschien komt daar wederom niets van terecht of wil Muller helemaal niet meer verkopen. In de persberichten van vandaag zet hij de deur wagenwijd open voor voortzetting van Spyker onder het beursfonds Swedish Automobile. Hij denkt zelfs aan expansie door overnames. Muller denkt ook over de financiering daarvan. Precies daarover raakte hij in conflict met zijn commissarissen en zijn CFO.
Steeds dubieuzer
Kennelijk bekokstooft Muller iets waar de anderen zich absoluut niet in kunnen vinden. Dat is eigenlijk best begrijpelijk. Terugkijkend naar de afgelopen jaren, is te zien hoezeer Muller steeds exotischere en dubieuzere financiers zoekt. Dat proces hebben we uitgebreid beschreven in ons boek Spyker. Een dollemansrit. Het begon bij weliswaar eigengereide, maar gerespecteerde ondernemers als John de Mol en Marcel Boekhoorn. Een gerenommeerde investeerder als Mubadala sloot zich aan. Ook Michiel Mol past in het rijtje. Allengs kwamen er minder gerespecteerde partijen. George Toth bijvoorbeeld.
Toen Vladimir Antonov aan boord kwam als financier, begaf Muller zich definitief op een hellend vlak. Het onduidelijke verleden van de jonge Rus en zijn razendsnel vergaarde vermogen, zorgde ervoor dat andere potentiële investeerders niet met Muller in zaken wilden. Die partijen kregen gelijk toen Antonov in de cel belandde wegens fraude en zijn bank werd genationaliseerd.
Opdrogen
Mullers potentiële geldbronnen droogden op. Zodoende kwam hij voor de verkoop van Spyker bij de Amerikaan Alex Mascioli. Hij is de man achter North Street Capital over wie amper iets bekend is, behalve dat hij amateur-coureur is en weleens met de politie in aanraking is geweest. Betalen deed hij echter niet, zodat de principe-verkoopovereenkomst geruisloos van tafel verdween.
Welke figuren bij de huidige stand van zaken geld zouden willen steken in Spyker, is een raadsel. Wat Muller ook van plan is, het is iets waar de rest van de bedrijfstop niet aan wil.
Om de lopende zaken te bekostigen, doet Spyker een beroep op de faciliteit van financier GEM die cash geeft in ruil voor aandelen. Er worden 2,5 miljoen aandelen uitgegeven. Bij een koers van paar dubbeltjes levert dit tussen 500.000 en 600.000 euro op. De faciliteit is nog van kracht, al zal GEM niet echt zitten te wachten op een zak aandelen in een zieltogend beursfonds.
Nieuwe vlucht naar voren
Opschalen door overname van een (al dan niet evenzeer kwakkelend) onderneming is een rode draad in Muller stijl van ondernemen. Het gebeurt altijd met geld van anderen. Zo'n stap is een vlucht naar voren om de problemen bij het eigen bedrijf te maskeren of proberen te stelpen met geld dat via de overname binnenkomt. De overname van het Midland Formule 1-team was zoiets, en Saab was dat ook.
Het is een riskante manier van ondernemen. En eentje die zelden slaagt, getuige de snelle verkoop van het F1-team en het faillissement van Saab. De lamme wil de blinde helpen. Maar in plaats van dat de een de ander helpt, worden de problemen twee keer zo groot.
De vraag is wat Muller nog meer in het vizier heeft om over te nemen. Delen van de Saab-boedel misschien. Dat moet dan indirect, in de vorm dat een investeerder die delen koopt en ze onderbrengt in het beursfonds Swedish Automobile.
Lotus
Of is het Lotus. Recent gingen er geruchten dat de Britse sportwagenfabrikant te koop zou komen. In ieder geval hebben de Britten dringend geld nodig. De modellen van Lotus en de engineering capacity zouden een mooie aanvulling zijn op de Spyker-sportwagens. Maar dan moet er wel veel geld bij en dat hebben Spyker en Lotus allebei niet.
Saillant is dat Muller in 2007, toen de geldproblemen met het Formule 1 team op zijn ergst waren, daadwerkelijk dacht aan een overname van Lotus. Spyker heeft al jaren nauwe banden met Lotus voor de ontwikkeling van zijn sportwagens. Al zullen die wat losser zijn geworden sinds er bij Spyker de afgelopen twee jaar nauwelijks iets is gebeurd.
Maar misschien komt daar wederom niets van terecht of wil Muller helemaal niet meer verkopen. In de persberichten van vandaag zet hij de deur wagenwijd open voor voortzetting van Spyker onder het beursfonds Swedish Automobile. Hij denkt zelfs aan expansie door overnames. Muller denkt ook over de financiering daarvan. Precies daarover raakte hij in conflict met zijn commissarissen en zijn CFO.
Steeds dubieuzer
Kennelijk bekokstooft Muller iets waar de anderen zich absoluut niet in kunnen vinden. Dat is eigenlijk best begrijpelijk. Terugkijkend naar de afgelopen jaren, is te zien hoezeer Muller steeds exotischere en dubieuzere financiers zoekt. Dat proces hebben we uitgebreid beschreven in ons boek Spyker. Een dollemansrit. Het begon bij weliswaar eigengereide, maar gerespecteerde ondernemers als John de Mol en Marcel Boekhoorn. Een gerenommeerde investeerder als Mubadala sloot zich aan. Ook Michiel Mol past in het rijtje. Allengs kwamen er minder gerespecteerde partijen. George Toth bijvoorbeeld.
Toen Vladimir Antonov aan boord kwam als financier, begaf Muller zich definitief op een hellend vlak. Het onduidelijke verleden van de jonge Rus en zijn razendsnel vergaarde vermogen, zorgde ervoor dat andere potentiële investeerders niet met Muller in zaken wilden. Die partijen kregen gelijk toen Antonov in de cel belandde wegens fraude en zijn bank werd genationaliseerd.
Opdrogen
Mullers potentiële geldbronnen droogden op. Zodoende kwam hij voor de verkoop van Spyker bij de Amerikaan Alex Mascioli. Hij is de man achter North Street Capital over wie amper iets bekend is, behalve dat hij amateur-coureur is en weleens met de politie in aanraking is geweest. Betalen deed hij echter niet, zodat de principe-verkoopovereenkomst geruisloos van tafel verdween.
Welke figuren bij de huidige stand van zaken geld zouden willen steken in Spyker, is een raadsel. Wat Muller ook van plan is, het is iets waar de rest van de bedrijfstop niet aan wil.
Om de lopende zaken te bekostigen, doet Spyker een beroep op de faciliteit van financier GEM die cash geeft in ruil voor aandelen. Er worden 2,5 miljoen aandelen uitgegeven. Bij een koers van paar dubbeltjes levert dit tussen 500.000 en 600.000 euro op. De faciliteit is nog van kracht, al zal GEM niet echt zitten te wachten op een zak aandelen in een zieltogend beursfonds.
Nieuwe vlucht naar voren
Opschalen door overname van een (al dan niet evenzeer kwakkelend) onderneming is een rode draad in Muller stijl van ondernemen. Het gebeurt altijd met geld van anderen. Zo'n stap is een vlucht naar voren om de problemen bij het eigen bedrijf te maskeren of proberen te stelpen met geld dat via de overname binnenkomt. De overname van het Midland Formule 1-team was zoiets, en Saab was dat ook.
Het is een riskante manier van ondernemen. En eentje die zelden slaagt, getuige de snelle verkoop van het F1-team en het faillissement van Saab. De lamme wil de blinde helpen. Maar in plaats van dat de een de ander helpt, worden de problemen twee keer zo groot.
De vraag is wat Muller nog meer in het vizier heeft om over te nemen. Delen van de Saab-boedel misschien. Dat moet dan indirect, in de vorm dat een investeerder die delen koopt en ze onderbrengt in het beursfonds Swedish Automobile.
Lotus
Of is het Lotus. Recent gingen er geruchten dat de Britse sportwagenfabrikant te koop zou komen. In ieder geval hebben de Britten dringend geld nodig. De modellen van Lotus en de engineering capacity zouden een mooie aanvulling zijn op de Spyker-sportwagens. Maar dan moet er wel veel geld bij en dat hebben Spyker en Lotus allebei niet.
Saillant is dat Muller in 2007, toen de geldproblemen met het Formule 1 team op zijn ergst waren, daadwerkelijk dacht aan een overname van Lotus. Spyker heeft al jaren nauwe banden met Lotus voor de ontwikkeling van zijn sportwagens. Al zullen die wat losser zijn geworden sinds er bij Spyker de afgelopen twee jaar nauwelijks iets is gebeurd.
woensdag 18 januari 2012
Oude getrouwen laten Muller in de steek
Dat Victor Muller veel bondgenoten verslijt wisten we, maar nu verdwijnen er wel heel veel tegelijk. Alle commissarissen en medebestuurder/CFO Rob Schuijt stappen met onmiddellijke ingang op bij Swedish Automobile (hierna wordt deze holdingmaatschappij gewoon weer Spyker genoemd - zoals voorheen- omdat er na het faillisement van Saab weinig Zweeds meer aan is).
Het opvallendst is het vertrek van president-commissaris Hans Hugenholtz. Hij was vanaf het prille begin bij Spyker betrokken. Zo investeerde hij in Spyker vóór de beursgang en nam hij met Spyker deel aan de 24 Uur van Le Mans. Bij de beursgang in 2004 werd hij commissaris en later president-commissaris. Hij gold als vertrouweling van Muller en is net zo'n grote autofanaat.
Ongebruikelijk
Voor een beursfonds is het zeer ongebruikelijk dat bij een conflict de bestuurder wint in plaats van de commissarissen. Alleen bij een verwoede machtsstrijd gebeurt zoiets. De commissarissen houden toezicht en grijpen in als het in hun ogen niet goed gaat. Desnoods vervangen ze het bestuur. Niet andersom.
Wie de historie van Muller kent, zal niet echt verrast zijn dat juist hij erin slaagt zijn commissarissen te wippen. In de afgelopen tien jaar heeft hij een spoor van zakenpartners en investeerders achter zich gelaten met wie hij eerst dikke maatjes was maar die vroeg of laat in ongenade vielen. Dat begon al met Spyker-ontwerper Maarten de Bruijn. En later onder andere Michiel Mol. Een CFO houdt het de laatste jaren bij Spyker gemiddeld één jaar vol. Er zijn maar weinig mensen die overweg kunnen met Mullers zeer dominante stijl. Hugenholtz heeft het dus bijzonder lang uitgehouden naar de maatstaven van Muller.
Conflict
De kern van het conflict spitst zich toe op de toekomst van Spyker. Nu Saab weggevallen is, en de verkoop van Spyker op zich laat wachten, lijkt Muller ervoor te kiezen om zelf met Spyker verder te gaan. Daarbij haalt hij zijn oude truc weer tevoorschijn: een kwakkelend bedrijf oppoetsen door er een ander bedrijf bij te kopen met geld van een externe investeerder. De overname van Saab was net zo'n vlucht naar voren.
Het lijkt erop dat Mullers getrouwen genoeg hebben van zijn ondernemingsmodel dat gebaseerd is op wankele projecties en aannames. Ze zullen hem gewaarschuwd hebben, het hem afgeraden hebben en geprobeerd hem op andere gedachten te brengen. Maar dat lukt niet bij Muller. Als hij ergens in gelooft, is hij daar niet van af te brengen. Iedereen die niet met hem meegaat in zijn ideeën, laat hij vallen. Nu dus zelfs al zijn naaste collega's in de top. Waaronder een van zijn oudste getrouwen. Muller staat er weer alleen voor. Net als op het laatst bij Saab.
Het opvallendst is het vertrek van president-commissaris Hans Hugenholtz. Hij was vanaf het prille begin bij Spyker betrokken. Zo investeerde hij in Spyker vóór de beursgang en nam hij met Spyker deel aan de 24 Uur van Le Mans. Bij de beursgang in 2004 werd hij commissaris en later president-commissaris. Hij gold als vertrouweling van Muller en is net zo'n grote autofanaat.
Ongebruikelijk
Voor een beursfonds is het zeer ongebruikelijk dat bij een conflict de bestuurder wint in plaats van de commissarissen. Alleen bij een verwoede machtsstrijd gebeurt zoiets. De commissarissen houden toezicht en grijpen in als het in hun ogen niet goed gaat. Desnoods vervangen ze het bestuur. Niet andersom.
Wie de historie van Muller kent, zal niet echt verrast zijn dat juist hij erin slaagt zijn commissarissen te wippen. In de afgelopen tien jaar heeft hij een spoor van zakenpartners en investeerders achter zich gelaten met wie hij eerst dikke maatjes was maar die vroeg of laat in ongenade vielen. Dat begon al met Spyker-ontwerper Maarten de Bruijn. En later onder andere Michiel Mol. Een CFO houdt het de laatste jaren bij Spyker gemiddeld één jaar vol. Er zijn maar weinig mensen die overweg kunnen met Mullers zeer dominante stijl. Hugenholtz heeft het dus bijzonder lang uitgehouden naar de maatstaven van Muller.
Conflict
De kern van het conflict spitst zich toe op de toekomst van Spyker. Nu Saab weggevallen is, en de verkoop van Spyker op zich laat wachten, lijkt Muller ervoor te kiezen om zelf met Spyker verder te gaan. Daarbij haalt hij zijn oude truc weer tevoorschijn: een kwakkelend bedrijf oppoetsen door er een ander bedrijf bij te kopen met geld van een externe investeerder. De overname van Saab was net zo'n vlucht naar voren.
Het lijkt erop dat Mullers getrouwen genoeg hebben van zijn ondernemingsmodel dat gebaseerd is op wankele projecties en aannames. Ze zullen hem gewaarschuwd hebben, het hem afgeraden hebben en geprobeerd hem op andere gedachten te brengen. Maar dat lukt niet bij Muller. Als hij ergens in gelooft, is hij daar niet van af te brengen. Iedereen die niet met hem meegaat in zijn ideeën, laat hij vallen. Nu dus zelfs al zijn naaste collega's in de top. Waaronder een van zijn oudste getrouwen. Muller staat er weer alleen voor. Net als op het laatst bij Saab.
dinsdag 20 december 2011
Victor Muller is terug bij af
Nu de stofwolken van de turbulente dag van gisteren zijn opgetrokken, staat Victor Muller met lege handen. Het Zweedse avontuur met Saab is voor de flamboyante ondernemer voorbij, zijn persoonlijke investering van 13 miljoen euro is in rook opgegaan. Nu Saab wegvalt, rest Muller slechts Spyker. Net zoals voor de overname van Saab.
De mislukking met Saab is voor Muller een forse nederlaag. Maar hij neemt de schuld voor de mislukking niet op zich. Hij heeft alles gedaan wat hij kon om van Saab een succes te maken, herhaalde hij gisteren tijdens zijn persconferentie meermaals.
Vergeten lijkt dat Saab onder het bewind van Muller al snel een gierend tekort aan geld had. De geraamde verkoopaantallen werden niet gehaald. Daardoor klopte de aanname op basis waarvan Muller winst voor Saab in 2012 voorspelde, niet meer. Al vóór het einde van 2010 was duidelijk dat er bij de verkoopaantallen van toen snel geldgebrek zou ontstaan. Er werd toen echter geen additionele financiering aangetrokken om een buffer te vormen. Achteraf is dat het begin van de ellende.
Beschuldigingen
Opvallend was, dat Muller gisteren uitgebreid de gelegenheid nam om beschuldigingen te uiten naar partijen die er volgens hem wel schuldig zijn aan dat het zo ver heeft kunnen komen. Bewindvoerder Guy Lofalk kreeg ervan langs. Volgens Muller is Lofalks optreden richting General Motors de oorzaak dat de relatie met GM sterk verslechterde.
Echter, ruim voordat Lofalk in beeld was, lukte het evenmin. De deal van juli waarin Youngman en Pang Da 24% en 29,9% zouden nemen in Swan ketste immers af. Muller beweert dat die deal aan de afspraken voldeed en dat GM akkoord had zullen gaan, maar feit is dat er niets van terecht is gekomen. GM zegt toen nooit een serieus voorstel te hebben ontvangen.
Evenzo kreeg de Europese Investeringsbank (EIB) het verwijt dat zij een vroege oplossing onmogelijk heeft gemaakt. In april van dit jaar, toen de problemen een maand oud waren, waren die met 20 à 30 miljoen euro op te lossen geweest, stelt Muller. In april lag er een overeenkomst waarin Vladimir Antonov een deel van het vastgoed zou kopen.
De EIB blokkeerde de deelname van Antonov echter. Intussen weten we dat er inderdaad kanttekeningen te plaatsen zijn bij de jonge Russische bankier. Hij wordt verdacht van het leegroven van zijn eigen Snoras-bank. Hij is opgepakt en zijn bank is genationaliseerd.
Spyker
Muller zelf heeft van de ene op de andere dag niets meer te doen. Dat moet even wennen zijn na de slopende tijd die achter hem ligt. 'I will be home for Christmas' zei hij gisteren met gevoel voor understatement. Maar Muller lonkt alweer naar Spyker. Hij noemde de sportwagenfabriek gisteren zijn 'baby', terwijl hij er sinds de overname van Saab nauwelijks aandacht aan heeft besteed.
Spyker was door Saab bijzaak geworden. De sportwagenfabriek zou verkocht worden aan de schimmige Amerikaanse investeerder North Street Capital, maar die deal lijkt niet meer dan de zoveelste niet nagekomen belofte.
Misschien is het ook maar beter dat Spyker bij Swan blijft. Dan heeft Muller nog wat te doen. Maar ook hier begint het met het bekende scenario: een zoektocht naar geld. Niet alleen Saab, maar ook Spyker ligt al veel te lang stil. Sinds de productie eind 2009 van Zeewolde naar het Britse Coventry is verplaatst, is daar nauwelijks iets gebeurd. Muller mag ten tweede male proberen een stilstaande autofabriek te herstarten. De omvang is kleiner, maar het probleem is even groot.
De mislukking met Saab is voor Muller een forse nederlaag. Maar hij neemt de schuld voor de mislukking niet op zich. Hij heeft alles gedaan wat hij kon om van Saab een succes te maken, herhaalde hij gisteren tijdens zijn persconferentie meermaals.
Vergeten lijkt dat Saab onder het bewind van Muller al snel een gierend tekort aan geld had. De geraamde verkoopaantallen werden niet gehaald. Daardoor klopte de aanname op basis waarvan Muller winst voor Saab in 2012 voorspelde, niet meer. Al vóór het einde van 2010 was duidelijk dat er bij de verkoopaantallen van toen snel geldgebrek zou ontstaan. Er werd toen echter geen additionele financiering aangetrokken om een buffer te vormen. Achteraf is dat het begin van de ellende.
Beschuldigingen
Opvallend was, dat Muller gisteren uitgebreid de gelegenheid nam om beschuldigingen te uiten naar partijen die er volgens hem wel schuldig zijn aan dat het zo ver heeft kunnen komen. Bewindvoerder Guy Lofalk kreeg ervan langs. Volgens Muller is Lofalks optreden richting General Motors de oorzaak dat de relatie met GM sterk verslechterde.
Echter, ruim voordat Lofalk in beeld was, lukte het evenmin. De deal van juli waarin Youngman en Pang Da 24% en 29,9% zouden nemen in Swan ketste immers af. Muller beweert dat die deal aan de afspraken voldeed en dat GM akkoord had zullen gaan, maar feit is dat er niets van terecht is gekomen. GM zegt toen nooit een serieus voorstel te hebben ontvangen.
Evenzo kreeg de Europese Investeringsbank (EIB) het verwijt dat zij een vroege oplossing onmogelijk heeft gemaakt. In april van dit jaar, toen de problemen een maand oud waren, waren die met 20 à 30 miljoen euro op te lossen geweest, stelt Muller. In april lag er een overeenkomst waarin Vladimir Antonov een deel van het vastgoed zou kopen.
De EIB blokkeerde de deelname van Antonov echter. Intussen weten we dat er inderdaad kanttekeningen te plaatsen zijn bij de jonge Russische bankier. Hij wordt verdacht van het leegroven van zijn eigen Snoras-bank. Hij is opgepakt en zijn bank is genationaliseerd.
Spyker
Muller zelf heeft van de ene op de andere dag niets meer te doen. Dat moet even wennen zijn na de slopende tijd die achter hem ligt. 'I will be home for Christmas' zei hij gisteren met gevoel voor understatement. Maar Muller lonkt alweer naar Spyker. Hij noemde de sportwagenfabriek gisteren zijn 'baby', terwijl hij er sinds de overname van Saab nauwelijks aandacht aan heeft besteed.
Spyker was door Saab bijzaak geworden. De sportwagenfabriek zou verkocht worden aan de schimmige Amerikaanse investeerder North Street Capital, maar die deal lijkt niet meer dan de zoveelste niet nagekomen belofte.
Misschien is het ook maar beter dat Spyker bij Swan blijft. Dan heeft Muller nog wat te doen. Maar ook hier begint het met het bekende scenario: een zoektocht naar geld. Niet alleen Saab, maar ook Spyker ligt al veel te lang stil. Sinds de productie eind 2009 van Zeewolde naar het Britse Coventry is verplaatst, is daar nauwelijks iets gebeurd. Muller mag ten tweede male proberen een stilstaande autofabriek te herstarten. De omvang is kleiner, maar het probleem is even groot.
maandag 19 december 2011
Toch een lichtpuntje?
Het lijkt ongelofelijk, maar Victor Muller ziet toch nog een lichtpuntje. In een conference call met dealers en marktpartijen zegt Muller vandaag dat er partijen geïnteresseerd zijn in een doorstart van Saab.
Een partij heeft zich al gemeld en aan Muller gevraagd om te assisteren bij het sluiten van een deal waarin die partij Saab uit de boedel kan kopen zodra er een curator is aangesteld.
Het Zweedse faillissementsrecht maakt het volgens Muller mogelijk om een bedrijf dat failliet is verklaard, weer te laten herleven zonder dat het in stukken uiteen valt. Hij verwacht dat er meerdere partijen zullen zijn die interesse hebben in de boedel van Saab.
En zo weet de onverbeterlijke optimist Muller zelfs op zijn zwartste dag nog een positieve draai aan de zaak te geven.
Een partij heeft zich al gemeld en aan Muller gevraagd om te assisteren bij het sluiten van een deal waarin die partij Saab uit de boedel kan kopen zodra er een curator is aangesteld.
Het Zweedse faillissementsrecht maakt het volgens Muller mogelijk om een bedrijf dat failliet is verklaard, weer te laten herleven zonder dat het in stukken uiteen valt. Hij verwacht dat er meerdere partijen zullen zijn die interesse hebben in de boedel van Saab.
En zo weet de onverbeterlijke optimist Muller zelfs op zijn zwartste dag nog een positieve draai aan de zaak te geven.
Abonneren op:
Posts (Atom)